ชีวิตที่ต้องต่อสู้กับโรคที่ไม่มีใครมองเห็น
บางครั้งผมก็ถามตัวเองว่า ทำไมชีวิตของผมถึงต้องเจอเรื่องมากมายขนาดนี้
ผมเป็น HIV
ผมต้องเผชิญกับโรคจิตเภท
และผมยังต้องต่อสู้กับโรคซึมเศร้าอีกด้วย
สามสิ่งนี้อาจเป็นเพียงคำไม่กี่คำสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือชีวิตจริงที่ต้องอยู่กับมันทุกวัน
การเป็น HIV ทำให้ผมต้องระมัดระวังเรื่องสุขภาพและการรักษาอยู่เสมอ บางครั้งก็มีความกลัวว่าจะถูกคนอื่นรังเกียจหรือมองผมแตกต่างจากคนทั่วไป ทั้งที่จริง ๆ แล้วผมก็เป็นเพียงคนคนหนึ่งที่อยากมีชีวิตที่ปกติ อยากมีความสุข อยากมีคนเข้าใจ และอยากได้รับความรักเหมือนคนอื่น
ส่วนโรคจิตเภททำให้ชีวิตของผมยากขึ้นอีก โดยเฉพาะช่วงที่มีอาการหูแว่วหรือความคิดต่าง ๆ เข้ามารบกวน มันเป็นความทุกข์ที่อธิบายให้คนที่ไม่เคยเจอได้เข้าใจยากมาก บางครั้งผมอยากให้ใครสักคนเข้าใจว่า สิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่นั้นมันหนักแค่ไหน
และเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกับโรคซึมเศร้า ความรู้สึกมันยิ่งหนักกว่าเดิม
มีหลายวันที่ผมเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร
มีหลายวันที่ผมรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย
มีหลายวันที่ผมอยากร้องไห้ แต่ไม่รู้จะร้องให้ใครฟัง
และมีหลายครั้งที่ผมถามตัวเองว่า ผมจะต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหน
แต่ถึงแม้ผมจะเหนื่อยมาก ผมก็ยังอยู่ตรงนี้
บางทีการที่ผมยังตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน อาจเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือชัยชนะอย่างหนึ่ง เพราะมันหมายความว่า ผมยังไม่ได้ยอมแพ้ทั้งหมด
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครสงสาร
ผมเพียงอยากให้คนอื่นเข้าใจว่า คนที่มีโรคเหล่านี้ก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ผมยังมีความรู้สึก
ผมยังมีความฝัน
ผมยังอยากมีอนาคต
และผมยังอยากมีวันที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบโดยไม่ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดในใจตลอดเวลา
ผมอาจไม่ได้เข้มแข็งทุกวัน และผมไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาด้วย
ถ้าวันนี้ผมเหนื่อย ผมก็ขอพัก
ถ้าวันนี้ผมร้องไห้ ผมก็ขอร้อง
ถ้าวันนี้ผมต้องการความช่วยเหลือ ผมจะพยายามขอความช่วยเหลือ
เพราะการขอความช่วยเหลือไม่ได้แปลว่าผมอ่อนแอ แต่มันแปลว่าผมยังอยากรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
แต่ผมหวังว่าสักวันหนึ่ง ผมจะมองย้อนกลับมายังช่วงเวลานี้ แล้วพูดกับตัวเองว่า
“เราเก่งมากแล้วที่ผ่านมันมาได้”
และตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่ ผมก็ยังอยากเชื่อว่า เรื่องราวของชีวิตผมยังเขียนต่อได้
ผมอาจมี HIV
ผมอาจเป็นโรคจิตเภท
ผมอาจกำลังต่อสู้กับโรคซึมเศร้า
แต่โรคเหล่านี้ไม่ใช่ทั้งหมดของตัวผม
ผมยังเป็นผม และชีวิตของผมยังมีคุณค่า
ชีวิตที่ต้องต่อสู้กับโรคที่ไม่มีใครมองเห็น
บางครั้งผมก็ถามตัวเองว่า ทำไมชีวิตของผมถึงต้องเจอเรื่องมากมายขนาดนี้
ผมเป็น HIV
ผมต้องเผชิญกับโรคจิตเภท
และผมยังต้องต่อสู้กับโรคซึมเศร้าอีกด้วย
สามสิ่งนี้อาจเป็นเพียงคำไม่กี่คำสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือชีวิตจริงที่ต้องอยู่กับมันทุกวัน
การเป็น HIV ทำให้ผมต้องระมัดระวังเรื่องสุขภาพและการรักษาอยู่เสมอ บางครั้งก็มีความกลัวว่าจะถูกคนอื่นรังเกียจหรือมองผมแตกต่างจากคนทั่วไป ทั้งที่จริง ๆ แล้วผมก็เป็นเพียงคนคนหนึ่งที่อยากมีชีวิตที่ปกติ อยากมีความสุข อยากมีคนเข้าใจ และอยากได้รับความรักเหมือนคนอื่น
ส่วนโรคจิตเภททำให้ชีวิตของผมยากขึ้นอีก โดยเฉพาะช่วงที่มีอาการหูแว่วหรือความคิดต่าง ๆ เข้ามารบกวน มันเป็นความทุกข์ที่อธิบายให้คนที่ไม่เคยเจอได้เข้าใจยากมาก บางครั้งผมอยากให้ใครสักคนเข้าใจว่า สิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่นั้นมันหนักแค่ไหน
และเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกับโรคซึมเศร้า ความรู้สึกมันยิ่งหนักกว่าเดิม
มีหลายวันที่ผมเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร
มีหลายวันที่ผมรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย
มีหลายวันที่ผมอยากร้องไห้ แต่ไม่รู้จะร้องให้ใครฟัง
และมีหลายครั้งที่ผมถามตัวเองว่า ผมจะต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหน
แต่ถึงแม้ผมจะเหนื่อยมาก ผมก็ยังอยู่ตรงนี้
บางทีการที่ผมยังตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน อาจเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือชัยชนะอย่างหนึ่ง เพราะมันหมายความว่า ผมยังไม่ได้ยอมแพ้ทั้งหมด
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครสงสาร
ผมเพียงอยากให้คนอื่นเข้าใจว่า คนที่มีโรคเหล่านี้ก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ผมยังมีความรู้สึก
ผมยังมีความฝัน
ผมยังอยากมีอนาคต
และผมยังอยากมีวันที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบโดยไม่ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดในใจตลอดเวลา
ผมอาจไม่ได้เข้มแข็งทุกวัน และผมไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาด้วย
ถ้าวันนี้ผมเหนื่อย ผมก็ขอพัก
ถ้าวันนี้ผมร้องไห้ ผมก็ขอร้อง
ถ้าวันนี้ผมต้องการความช่วยเหลือ ผมจะพยายามขอความช่วยเหลือ
เพราะการขอความช่วยเหลือไม่ได้แปลว่าผมอ่อนแอ แต่มันแปลว่าผมยังอยากรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
แต่ผมหวังว่าสักวันหนึ่ง ผมจะมองย้อนกลับมายังช่วงเวลานี้ แล้วพูดกับตัวเองว่า
“เราเก่งมากแล้วที่ผ่านมันมาได้”
และตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่ ผมก็ยังอยากเชื่อว่า เรื่องราวของชีวิตผมยังเขียนต่อได้
ผมอาจมี HIV
ผมอาจเป็นโรคจิตเภท
ผมอาจกำลังต่อสู้กับโรคซึมเศร้า
แต่โรคเหล่านี้ไม่ใช่ทั้งหมดของตัวผม
ผมยังเป็นผม และชีวิตของผมยังมีคุณค่า